غشا ساخته شده از ضایعات خاک رس و چای میتواند پساب سمی را تمیز کند Sunderarajan Padmanabhan | New Delhi | Updated on |Published on June 20, 2019
پژوهشگران مؤسسه علوم و فناوری CSIR در شمال شرقی (جورات)، با مخلوطی از رس سفالگری، غبار سنگ و ضایعات چای، غشایی سرامیکی ایجاد کرده اند. آنها غشا را بر روی پساب یک واحد نساجی آزمایش و مشاهده کرده اند که این غشا می تواند رنگ های جاذب را از فاضلاب خارج کند.
فیلترها و غشاهای سرامیکی معمولاً در بخش های مختلفی مانند مواد غذایی و آشامیدنی، دارو و مواد شیمیایی، بازیابی زباله و صنایع بازیافت مورد استفاده قرار می گیرد. غشاهای سرامیکی می توانند در برابر تمیز کردن مکرر، محیط های کاری سخت و شرایطی که نیاز به جریان مداوم مواد دارند، مقاومت کنند. آنها همچنین میتوانند در بسیاری از چرخه ها احیا شوند و برای جداسازی هر دو محلول آبی و غیر آبی مورد استفاده قرار گیرند.
این فیلترها به ویژه در فرآیند پتروشیمی که امکان استفاده از غشاهای آلی وجود ندارد، مفید هستند. غشا تازه توسعه یافته دارای پایداری حرارتی و شیمیایی خوبی است. این ماده قادر به جدا کردن دو رنگی (متیلن بلو و قرمز کنگو) که به طور معمول مصرف می شوند، از آب است. غشا مورد استفاده همچنین میتواند با گرم کردن در دمای 400 درجه سانتی گراد به مدت 30 دقیقه و بدون از دست دادن زیاد کارآیی، بازسازی شود. متیلن بلو یک رنگ سمی است، و رنگ قرمز کنگو به عنوان عامل سرطان زا شناخته می شود.
دکتر رجیب لوخان گوسوامی، رهبر تیم، ضمن صحبت باScience Wire Indiaبیان کرد: «خاک های سفالگری از ناحیه وکیالی منطقه گلاقت در آسام به طور سنتی توسط صنعتگران روستایی برای تهیه پارچ های ذخیره سازی ملاس نیشکر استفاده می شود. با ظهور شیوه های نوین بسته بندی، هنر و سنت سفالگری رو به زوال است. ما قصد بررسی امکان استفاده از خاک رس را برای یک برنامه مدرن داشتیم».
در حالی که خاک رس سفالگری ماده ی پایه ای برای ایجاد پلاستیسیته است، از غبار سنگ به عنوان ماده تقویت کننده و ضایعات چای برای ایجاد تخلخل در غشا استفاده می شود. وی افزود: «هدف ما استفاده از مواد زاید محلی تا حد امکان، برای کاهش هزینه ها و در عین حال اطمینان از بازده کارآمد بود».
علاوه بر دکتر گوسوامی، تیم شامل جیتو سایکیا، سوسمیتا سرما، جیانتا جی بورا و بیپول داس بود. نتایج این تحقیق در پژوهشنامه ی علم مواد منتشر شده است. این تحقیق توسط وزارت علوم و فناوری (DST) تأمین مالی شده است.